X
تبلیغات
چندشعر، چند شاعر - محمد اظهر دهپور
آبگینه شعر معاصر بدخشان
 

شهر پر آشو ب

ای  شهر پر آشوب، بگذار بخند م

دنیا شده  خالی، بس نیست  گزندم

بســتــند و برفتـــند، اهل خرد از ما

راحت  نگزیدند، زین هستی یی بیجا

تنــها منــم  ایــنجا،  هزیانی یی تب ها

لبــریز سخن دل، کو اهل ا دب ها

بر صفحهء خبرت، رنگ  قلمی نیســت

غمخوانهء د ل را، جای المی نیست

ما زان بنشستــیم، در کــلبهء احزا ن

باشد که بســازیم، بنیاد شه  ویر ا ن

ای  حور جهانتاب، نو ریم  بر ا فر و ز

تا ریخ  سیه  شد،  زین دود جها ن سوز

ما گمشده  گانیم، در بحر تحــــیـّــر

ا ز ما بگریز ند، ا ربا ب  تــفـــکـر

ما گمشد ه گا نیم،  در بحر سیا ست

آینده  هویداست، هر چهره خجا لت

ای د و رهء خو د کام،  محزو نگه  آ لا م

طعنه است  به فـــردا، ما را ز تو  بد نا م

15 حمل  1370 ا شکا شم

****                ****

گفتگو با شب تفکر

ا ی  شب ز چه  تیره  می  نما یی                   

تو  خـیـره  ز دا غ    قلب  ما یی

دا غ د ل ما که لخت  خون ا ست                   

ا ز تیره گی یی غم جنو ن ا ست

سیما ی  تو فطرت ا ین   گز ید ه                   

خو شبختی و  کـلـــفــتی  ند ید ه

ما ئیم  غم آ زمو نه  ســـنـــگـــی               

از تیر ه  د لی و سر گر نگــــی

د ر پیکر و لــفــــظ  آ د میـــنــیم              

خو بی همه  بهر خو د گز یــنیــم

کر د ا ر  مغا  یر  سر شــتـــیــم                  

یکد ا نه  به  خیر خود  نه  کشتیم

یک حر ف به خیرکس نه گو ئیم                   

گرمی به خو دهمچوخس بجو ئیم

د ر کو ره ء  دا غ   آ فریــنـــش                   

پو لا د  تـنــیـم نه بر گــز یــنــش

شکـل   ســـیه ء  بشر گر فــتــیم                

ا زصیقــل معنی یی نه  سُــفــتـیم

ما ئیــم  د د ا ن   بس ز ر نــــگی

خا مو ش کمــیـنی : چو ن پلـنگی

حمل 1364 ا شکا شم

****                ****

حج اکـبـر

جهل را  بنیا د  کند ن  حج  ا کبر میشود         

هر که با شب ها ستیزد  نیک ا ختر میشود

مرد عا قل را نبا شد  کلفت تعبیرخوا ب           

نفس صاحبد ل جها ن را خود پیامبرمیشود

اوج قدرت سالکانراکثرت شخصیت است

کیسه ء زر هر چه با لا شد سبــکتر میشود

خا کساری نرد با ن استوا ررفعت است  

سرنهد برپای خا ک ا زغنچه عرعرمیشود

کینه را سا مان تهد یدارتکاب خیرنیست           

شد ت  با د  عا قبت آ تش  فزون تر میشود

ا ز تپش برمی جهد  مرغ  سبکسیر هوا

د ست پرکارت مها رت یا فت شهپرمیشود

سا ئلان رادیرنبود دست بیرون زآستین

خا ک پا ی ا فتا ده حتما ً پوشش سرمیشود

منت و پند کنا یی  جوهرین تیغ قفا ست          

جرح تیغ ارکج خورد چند ین برابر میشود

خوش زبانی شیوه قتل رقیب زیرک است          

دشنه چون ا زپنبه بستر یا فت نشترمیشود

آ تشین خویی مزا ج مرد م حقبـیــن بو د         

قوغ  را آ بی رسد  رنگش  مکـدّ ر میشود

تا نعیم ا زبا ررنج ا ین جها ن بردا شتن

علم، تد بیر ت نه  سنجد آ د می خر میشود

آ بروی مرد نبود  حا صل نیرو ی  غیر  

جا ی  همت  سُفـلگی  ا و را مقرر میشود

هرکه راخیرکمالش راه نفع خویش جُست          

گل  بدست  طفلکا ن  ا فتا د  پر پر میشود

عا قبت هر تیرگی را رو شنا یی د رپی ا ست

آ فتا ب ا ز ا بر گریا ن جست (ا ظهر) میشود

کابل سنبله  1364

****                ****

خود شنا سی

چو شمع آ تش به فرقم  می د رخشد ، لیک زا ن شا د م

که  تا پا ی   وجود  ا ز خو د بگیرم  آ شنا یی  را

غنیمت آ نچه خوا هم د ر جها ن ا یزد  بـــیـفـــزا ید

کم  خود  بیش  پند ا رم   ند ا رم خو ش گد ا یی را

خطا  با شد  که  پیما ن  وفا  بند م   به آ د م  ها

د ها ن   تا  د ر  بد ن  با شد  فروشم آ شنا یی را

کجا با ل  هوا را  لنگر ا فتــد  وزن  مر غ  د ل

نـَـفـَس  ا ز  نفس  آ مو زد   رمو ز بیو فا یی  را

تن  مرد ود  ما  را  گو هر پا کی  نگه  د ا رد

شکو ه   د هر ا ز یا د م  برد  لطف خد ا یی را

به  د نیا ی  خرد  خو رشید د ا نش نو ر ا فشا ند

به د ید د ید ه  د ید ن   کی  توا ن  بُـعد  نها یی را

تهی ا ز گو هر عر فا ن عجب نا مو خته  شا گرد م

پشک  آ مو زد م  د ر غا ر مطلب  پا ر سا یی  را

گرم  خرس  طمع  د ر پا ی   همت سر فرو ما ند

به  قلب  مر د ما ن  یا بم   طر یق  رهگشا یی  را

نگه  کن دَ رّ  معنی چو ن  قلم را پا ی می  لغزد

فقط  برذ ا ت  حق بگذ ا ر و صف کبر یا یی را

تخار یا زد هم قو س  1358

****                ****

بحث فلسفی

پیا م شعرما د ر کا م حسرت  سخت د لگیراست 

نوا ی مرغ ا حسا س  مرا فریا د  شبگیراست

چو د ست  فکرتم  برا وج  معنی  قد  نه ا فرا زد  

زجهل آ با د ا وها مم  تمنا ها ی  ا کسیرا ست    

گل ا مید  را د ر  پهن  د شت  آ رزو جستم                   

چو د ستم خا طر بو سید نش  بگرفت تصویراست

به خوا ب  بیخود ی هرد م جما ل  یا ر می بینم 

هوس را در تمنا ی ا مل  کی تا ب تسخیر ا ست

که  دا ند  رمز  پنها ن  نها د  خلقت  ما را

ببین بر لام و میم بی علم ، ا لف خوا ها ن تفسیرا ست

ا گر عقلم  ز د ا نش  رفعت  ا ند یشه  پیما ید

به تأ و یل  کلا م حق مرا کی  حا جت  پیر ا ست

ا گر دا نش  ز د ست  تجربت  فهم  تو نگما رد

حصول روغن و ترشی چه د ا نستی که ا ز شیر ا ست

شعو رت  میزبا ن  نفس و تن  با شد  تأ مل کن

به مهرا بیکه سگ خوا بد، کجا شا یا ن تکبیر ا ست

قما ش آ د می  د ر چهرهء  آ د م   نما گم  شد

لبا س و حرف ما تمثیل صد نیرنگ و تزو یر ا ست

مرید کا ر خو د  گشتم  پس ا ز تفهیم  نیک و بد

به زعم جا هلا ن هر زشت ما را حکم تقد یر ا ست

به آ ثا ر قد م  د ید م  تو ا فق  چیست  تد بیر ش

نه بینی  تا میا ن گفته  و کرد ا ر  تغیر ا ست

گشود م  بر گ تا ریخ  نیا کا ن ، ا صلی را د ید م

جها ن با ا هل د ا نش  د شمنی د ا رد چه تأ ثیر ا ست

تملق ،  جهل  و نما می  کند  د ا یم   حکمرا نی

مرا بعد ا ز تما شا ی جها ن ا ین حُـسن تعبیر ا ست

د ما غ ( ا ظهر) آ خر ا ز تجــســس ها  فرو پا شد

بشررا ا ین چه نا مأ نوس ا فکا ریکه د رگیرا ست

هفتم سنبله 1367  ا شکا شم

****                ****                           

چشم ا لفت

مغزم ا ز خود کا می یی ا فرا د د ورا ن خسته ا ست

شهپر ا ند یشه ا م ا ز هر  د و یی  وا رسته ا ست

با ل  پند ا رم هو ا ی ا و ج  عصیا ن می  کند

چون کلا غ  خود پسندی  خیلی با لا جسته ا ست

سرد  می  بینم  نگا ه  مهر را  بی  مدّ عا

د ست شوم آ زمند ی چشم ا لفت بسته ا ست

تند  می  با رد  ا ها نت  بر ا د بگا ه  وقا ر

سگ به با م ما نه بوی خوا ن عزت جسته ا ست

کو مــحک سـنــجش  کردا ر  نیک و نا سزا

قا مت  بر جستهء  نخل ا د ب  بشکســته ا ست

می تپد د ر مو ج ا حسا س  خودی  د ر یا ی د ل

کز د و یی  بنیا د  آ شو ب جها ن د ا نسته ا ست

د ر تجا هل   رفته  عقل   فطرت  ا یجا د گر

تخم  نخوت ا ز کجا د ر مز رع  ما رسته ا ست

نیست شا یا ن شها مت عر صهء  پیکا ر نفس

تا ر ممکن  حلقهء ا مرا ر ما پیو سته ا ست

صبح  میخو ا هد فضا ی   نیلگو ن  خا طر م

تیره گی را  شا م یغما ی شرر شا یسته ا ست

شا د میگردد  نها د مغزم ا ز تر کیب خو یش

عنصر ما  را  مدا ر  معنو یت  هسته  ا ست

کس نه بردا رد نقا ب حر ف  مرمو ز مرا

نغمهء آ هنگ  بی سا ما ن د ل  آ هسته ا ست   

بسکه لرزا ن  ا ست بی فرما ن خو د  پا ی قلم

حرف رنگین مرا  با را ن حسر ت  شسته ا ست

(ا ظهر) ا ز طبع تو  چشم  بد سگا لا ن د و ر با د

شاد  زی ، دا یم  د ها ن  شا د کا ما ن  پسته ا ست

27ا سد 1367  ا شکا شم

****                ****

کا نو ن یگا نهء مهر

صفحهء ا حسا سم ا ز سر مشق ا لفت ها پر ا ست

زند گی چو ن  هرزه سنگی کا ند را ن ا لفت د ر ا ست

رشتهء   پیو ند  ا بنا ی  بشر زآ ن  ا ستــو ا ر

غیر آ ن  کا نو ن  هستی  نیست  لختی  پا ید ا ر

طفل  نو آ موز مغزم  را نه  شد تمرین  ها ن !

کز  محیط   خا نه  آ مو زد  کلا م ا ین  و آ ن

ا ین  و آ ن و  ما و من  با  گــفــتهء مو لا ی  بلخ

چو ن  سرشتم  را د ر آ میزد بگرد د  کا م  تلخ

هر کجا  د ید م ، نه د ید م  آ د می  کمبو د  بیش

هر چه  کم د ید م بو د د ر ا صل خو د ا ز بیش پــیـش

مهر و رزید م  سر ا نجا مش به مطلب  ها  کشید

چشم  بی لیلا ی  من ،  مجنو ن  نه  شد، صحرا ند ید

ژر ف  پند ا رم  چو  بر عمق  تمنا  ها رسید

الفت   بی  مدّ عا  تنها   د ل  ما  د ر گــز ید

ا شکا شم ،  نهم حو ت  1369

****                ****

یقین

طرز  پند ا ر کسا ن  ا ز کرد ه  پید ا  می  شود

د ل  بخند د  د ر ضمیر ، ا ز لب  هو ید ا می شو د

با و رم  آ مد  که  حتمـا ً  پشت زحمت  را حت ا ست

شعله دا یم  ا ز قفا ی  د و د  با لا  می  شو د

ثا  بتم  شد  زند گی  یک  رو نما ی  ظا هریست

رخ  بـبـیند د ید ه ، د ل  د ر سینه  شید ا  می شود

ا ز  کـُنــش  شخصیتم  د ر بین  مر د م  ثا بت ا ست

شر ح  ا حو ا ل  نکو یم  حرف  بیجا  می شو د

با ر ها د ید م  به ا و ج  زو ر  و  قد ر ت هر کسی

طرح  شو کت ریخت  بر خو د  زو د  رسو ا  می شو د

آ نچه  ما را  د ر بیا بد  ا متیا ز عبر ت  ا ست

هر کجا   د ا میست   بند   مقد م  ما  می  شو د

18 جد ی  1369  ا شکا شم

****                ****

پـیا م  ا نسا ن

د ر با شگا ه  مســند  جا و ید  عمر خو یش

من  کرسی یی رو ا بط ا لفــت به  پا کنم

هر جا  ترنمی  بچکد  ا ز نســیــم  د هــــر

آ غو ش  سردِ   یـَــکــّـه  خرا می  رها کنم

هر زند ه  جا ن و سبز هء  رو یــیـد ه د ر زمین

فرز ند  ما د ر م  بو د ،  حقـش  ا د ا  کنم

هر کا لبد ی که  نا می ا ز ا نسا ن بد و بود

حـُرمت  به  قد ر فهم و  سلو کــش به جا کنم

آ نرا  که  دُ رّ  معنی  و عرفا ن  نهفــته  با د

ا هل  عمــل  بو د  ، قد مش تو تیا  کــنــم

آ نجا  که  نا م  مکتــب  تو حید ا شا رتیســت

مر ز  نژا د و  رنگ  و  زبا ن  زیر پا  کنــم

سو م  قوس  1371                       

****                ****

تـز و یر

ا ز زند گی  فقط  بر ِ  من  آ بر و  بس  ا ست

و ز  نحر پیش  خا نهء  ما  شا خجو بس ا ست

مشکـلـتــرین گره  که  مبا د ش گشا یــشی

د ر نز د  ا هل  خبر ه  فقط  گـفتــگو بس ا ست

ا ز کـلـّـهء  سیا سی یی  بی  علم  و بی  هــنــر

کم با ر تر   نما یش  تن  را  کد و  بس ا ست

جا ی  ســتـیــزه  چیست ؟  به د ژ خیم  آ د میت

شیر د ر ند ه  را  سر نخو ت  فر و  بس  ا ست

زین  مغز کو ر  فا قد  پند ا ر  خو یــشـــتن

طوفا ن  جهل  را  سر ما  تا  گـلو بس  ا ست

ا ز دا نشی  که  بر تن   خو د  پی  نمی  بر د

یا رب  سیا ه  خو ا نی یی  ما  پا کشو بس ا ست

ا ز صد رقم  عبا د ت  د و ر ا ز حضو ر د ل

و جد ا ن  بی نظا فت  ما را  و ضو  بس ا ست

ا ز ترک  صد فر یضه  و تزو یر پنج  ر کن

ا یما ن  را ستین   بو د ت  سـبـّحو بس ا ست

د ر شش جهت  توا ن  مرا  فوق و تحت نیست

با پا ی  د ید ه  رفتن  من  چا ر سو بس ا ست

یا رب  قنا عتی که  ز  دا ما د  ها ی  مســت

بر نو عرو س  بیو هء  ما  یک  خشو بس ا ست

پا ما ل  خشم  تــُـند  شها ن  ا ز شــر م  چه با ک

د روا زهء  ا مید  مرا   لطف  ا و  بس  ا ست

(ا ظهر) ملا ف  کا ین همه ا ز د ست نا رس ا ست

تا  نا ید  ت   عمل ،  به  تــکــلـّم  غــلو  بس  ا ست

اشکا شم  هفتم  جو زا ی  1373                                                       

****                ****

حا جت

نزد  حا جت  هر که  تـقــوی  می  نما ید  با طل ا ست

زا نکه  ا نسا ن د ر حضو ر نفس چو ن  خر د ر گِـل ا ست

تیغ آ شو ب  خو رش  تن  را  نمی  ما ند  قـــر ا  ر

جا ن  ما  د ر پیشــگا ه  نفس مر غ  بسمــل  ا ست

جا ن  به  سر بر د ن  بد و ن  ز حمت  آ  ذ و قه  نیست

مو تر بی  جا ن  بد و ن  تیل  رفتن  مشــکل  ا ست

تـنــگد ست  ا ر ا سپ و مو تر یا فت تیل و جو کجا ست

پو ل ا گر با شد  خر لنـگ  زیر پا یت د لد ل  ا ست

عد ل  د و را ن  مرا  جنگ آ نقد ر بید ا د کرد

مر د ه گا و ی  د ر حصو ل  پو ل  ا یند م  مقبل ا ست

بی  بضا عت  گر د ر ا فشا نی  کند   نا بخر د یست

وا ن  د یگر چو ن  سگ بجفد نز د د و نا ن عا قل ا ست

حیف یک   ا ند یشهء   خیر یکه  بر سر د ا شـــتــیم

تا گشو د م  چشم د ل  د نیا   به  کا م  جا هل  ا ست

( ا ظهر) آ نکس ره  گشا ی  تو سن  همت  شــو د

مــتــکی بر خو یشتن  شد را د  مر د  کا مل ا ست

فیض آ با د  27  قو س  1376

****                ****

با الها م از حرکت  مورچه

بی هد ف  چون  مور مسکین  هر طرف  گا می  زنم

بی  پلا ن  ا ز پشت  رو زی  هر کجا  پا ی  ا فگنم

می  تــپم  هر چند  پشت  لقمهء   نا ن  حلا ل

د ا نه  ا ز خا شا ک   نتو ا ند   جد ا  پر و یز نم

من  به  قـُو ت  لا یمو ت  و آ ن به  فکر غصب ما ل

یا رب ا ز رزق  حلا لت  پر  نما یی  د ا  منـــم

ا ین  زما نم  قو ت  کا ر ا ست و فر دا ی  ا مید

وا ی ا ز فریا د  روز  آ خر و  پژ مــر د نـــم

تر سم  ا ز بس د ر پی  ثروت  تلا ش  بی  حیا ست

نا گها ن  د ر زیر  پا ی  کو ر مر د ی  بــشـــکــنم

ا نقلا ب  ا ین  نا بسا ما ن  رسم  بد  بنیا د  کرد

د یگرا ن  د ر پــیــشهء خو د  من به کســبم  رهزنم

کی بـبیــند سا یهء خو د  گرگ  تا زا ن د ر  هد ف

بــیــخــتـند ا ز بی تمیزی  خا ک  پا ک  میــهــنم

گل  شگو فا ن  نخل شعرم  با ر ور د ر با غ  علم

خا ر بنما ید  به  چشم  ا حتیا ج  ا ین  گـلــشنم

د ا غ  گرد ید م ز با د  مشک  ا ین  آ هنـــگرا ن

زیر پلک  نــر م  د ستا ن  گرم  همچون  آ هــنــم

ازضرورت  تو به کرد ن  چا ره ا ی  جزمرگ نیست

جا مهء  سبز  قنا عت  پـــر د ه  با  شد  بر تـــنـــم

گر چه  ا ز آ سیب  حا جت   پا ی  عزت  بشـــکــند

غصّهء  تو هین  حر مت  گم  کند  ا  فــــســـر د نم

لــُچ  ببــیـند ( ا ظهر)  هر جا  پرد هء   تزو یر را           

رشتــهء یک  رنگ   همت  گر شود   پیــرا هنـــم

ا ول  عقرب  1377  ا شکا شم

****                ****

یاهو

آرزو

ا ی  کا ش  بهــا ر ما خوش آ ینـــد شود         ا ز لطف خــد ا

دروا زه ء  خشــم  ا یز د م   بند  شو د             بر  میــهـن  ما

ما را  بود  آ نچه  زشتــی  یی  پا ر ینــه          یا  د  یر  یـنــه

دلهــا همه  شا د  کا م  و خر سنــد شود          بی روی و ریا

فیض آ با د  29  حوت  1377

****                ****

گرا یش

اگرد ست گرا یش  پا ی  بوس خا ک ما گرد د

ضرر پیش ا ز همه  بر پیکر خو یشم  بلا گرد د

نه شا ید  لفظ  ا ستغنا ی  ما را شأ ن  سلطا نی

که  عجز ا ز همت پا ئین د و نا ن ا نتها گرد د

روا بط را  تنا سب  عا مل دا د و ستـد نبو د

متا ع  جا نب  محتا ج  آ خر کم  بها  گرد د

جها لت  آ نقد ر بر فطرت  ما ر شتــه گسترد ه

گـُنه  با شد که  آ د م   با تمد ن  آ شنا   گرد د

مزوّر کز حجا ب  پرد ه ء عصمت برو ن ا فتـد

ز شرم  عزلت گزیند ا ز خجا لت پا رسا گرد د

بر آ ن ملت که  حکـّـا م  نظا میگر حکم را ند

د بستا ن  خرد را  نا م  د ا نش کیمیــا گرد د

فغا ن  آ ند م  کشد  قلناا هبطو  آ ه ند ا مت  را

مها ر آ د م  ا ز ذ لـّت گه  شیطا ن  رها  گرد د

به گو ش  ملتم  آ هسته گو پیغا م  ( ا ظهر)  را  

که  هر وا بسته  د ر بند  غلا می  مبتلا  گرد د

کرا ن و منجا ن  ششم حوت  1378

****                ****

اتکاء  خودی

ا ی د ل زبا نه شو که  بگیری  ز ا شتعا ل

چتر سیا ه   کو ر  د لی  ها ی  میــهــنم

ا ی د ست  کم  توا ن  برون  جسته  مفصلم

شو ری  بخو ر که  خا نه  شو ی  د رد ا فگنم

حا جت نه ا فتد ت که  بـبـند د شکسته  بــند

خوا هم  که  تخم  ذ لـّت  حا جا ت  بر کنـم

ا ی  چشم  بی  ثبا ت  نگیری  چرا  قرا ر

آ ما د ه  شو  به  برد ن  را حتگهء  تنــم

ا ی  پا ی  لُـچ  ز جلد  ضخیمت  ا مید من

بی  هر و سیله  روی  خزفزا ر برد نم

تصمیم بی ا را د هء پر بیم و ا ضطرا ب

ا صل تمرکزی  که  د را ن چُرت می زنم

شور جهش  کجا ست که  ما را تکا ن د هد

آ گا هی یی شها مت بر خود  سپــرد نم

من زند ه  نیستم  که  ندا رم  ا را د ه یی

تصمیمی  د ر حما یت آ ما ل  میــهــنـم

مغزم  کفا یتی  نه کند  د ر ا مور خو یش

بی ا ختیا ر تا بع  شب  ها ی   رهز نم

ا ز ا نقلا ب  د ستهء نا با ورا ن  عـصـر

د ر خا نهء پر آ فت  بی  با م  و رو زنم

( ا ظهر ) زبا ن  وحد ت  ا هل زما نه  شو

تا فرق  آ زمند ی یی  بیــگا نه  بـــشــکنــم

29  حمل  1382  بهــا رک

****                ****

وابســتــگی

تــنش د ر فطرتم  آ سیب  صد   نا  با و ری  د ا رد

ز فقر آ لود ه  حا جت  ملـّت  من  چا کری   د ا ر د

نه  بیــنم یک  روا ن  شا د  ا ز رنج  ا ها نت  ها

هر آ ن  کس  خود  کفا  نـبود نیا ز  د یگری  د ا رد

گل  ذ هنم  ندا رد  ا نتظا ر آ ب  د ســتــی  را

که  بو ئید ن  و را ا نگیزش  با ر و بری  د ا رد

نه  بود  ا ند یشه  را  ا لها می  جز بنیا د  خود خوا هی

رقیب  عقد ه و ا غرا ض  ما د ست  زری  د ا رد

هر آ ن  ملت  که  ذ هنش  خا مه  و تصویر نـپـسـنـد د

گرا یش  ها ی  فکری  نا فـذ  دا نشور ی  د ا رد

سیا ست  فتـنه  را هی  بود  بر ا هل چپا و ل  ها

بسی  د ید م  که  زیر پا ی  هر حزبی  خری  دا رد

گــذ ا ر آ  گهی  با ید  ز آ شو ب  سیا ست  ها

که  فرجا م  عقا ید  بی  قنا عت  خنجری  د ا رد

نژا د پیکرت  ا ی  نیکخوا ه  د هر ا گر خو ا هی

فقط  با  فضل و دا نش  هر و جود ی بر تری دا رد

من ا ز ا ین  کا روا ن ا فتا د ه ا م د ر د شت نو مید ی

ز شب ا ند یشه گی ها ا نتظا ر ا ختری  د ا رد

سرشتم  آ ز  مطلب  می  کشد  د ر کا م  نا بو د ی

وطن  د رمهر ا نسا ن غرقه د ید( ا ظهری ) دا رد                                    

26 جوزا ی  1381 

****                ****

ای شهیدان

شاد بادا روح تان   قرن ها تا قرن ها

جاوید بادا نام تان    نسل ها تا نسل ها

ما همه مدیون شما  .....

روح تان خوشنود باد  خصم تان نابود باد

آتش جاوید تان بی دود باد

ماهمه مرهون شما

نام تا ن دلبند ما دلبند ما

راه تان پیوند ما پیوند ما

خون تان سوگند ما سوگند ما

سرنخواهد برد هرگز این دیار

دشمن دون شما

 

+ نگارنده     دهزاد  |